bool(false)

Ik weet het niet…

Afgelopen weekend heb ik de kracht en de bevrijding van “Ik weet het niet” mogen ervaren. Ik deel het graag met jou. Want ik ben vast niet de enige die het moeilijk vind om iets niet te weten 😉

idontknowThe body knows
Stel je het volgende voor: afgelopen zondag. 30 vrouwen in een sharing cirkel. “Wie heeft er iets te delen?”, wordt er gevraagd. En gelijk begint mijn lijf te reageren. Hartkloppingen, zwetende en trillende handen, golven van misselijkheid. En ik herken de signalen. Ik moet iets delen. Iets wat ik normaal gesproken niet meer spannend vind. En nu wel… want ik wist niet wat ik te delen had…

 


I don’t know
Ik weet het nog aardig lang uit te stellen. Er zijn al 3 vrouwen aan de beurt geweest en Ramya Norell wil de cirkel afsluiten. En als vanzelf gaat mijn arm dan eindelijk omhoog. “Eh, Ramya, my body tells me to speak up, but I don’t know what to share.” (de retraite is in het Engels, voor het gemak hou ik de rest in het Nederlands). Ze vraagt me om even ‘rustig’ te gaan zitten, ogen dicht te doen en te wachten of er nu iets komt. En ik antwoord weer “Nee, niets.” En dan vraagt ze mij in de cirkel te gaan staan. Slik, dat was nu net niet de bedoeling, want dat vind ik nog steeds erg spannend… Maar goed, er is geen houden aan. Mijn lichaam geeft aan dat het nu de tijd is. (waarvoor weet ik nog steeds niet). En ik ga staan. En ik heb mij er aan over te geven. Hoe spannend ik dat ook vind. En ik voel. En er komt nog steeds niets…. En dan opeens voel ik het. Het is zo duidelijk. Dit is waar het over gaat. En ik hoor mijzelf zeggen:

“I don’t know – I don’t know and that is so fucking oke!”

En terwijl ik dat zeg voel ik een ontspanning en vrijheid tegelijk. I don’t know, I don’t know. Hoe fijn is het om gewoon te kunnen zeggen: “Ik weet het niet.”

loveandlightParijs
Alles valt op z’n plek. Zaterdagmorgen hoorde ik het nieuws over Parijs. En ik probeerde het van mij af te zetten. Omdat ik er geen invloed op heb, behalve licht en liefde sturen naar iedereen die het nodig heeft (ook buiten Parijs). En ik merkte dat het opzij schuiven niet werkt. Dat het toch op de achtergrond aanwezig blijft. En dat blijkt wel als we vlak erna een meditatie en deze tekst enorm binnenkomt:

If our Mother Earth was able to speak, she would say;

“I have given you everything … to fulfill your dreams, your desires, your wishes. Even the possibility to declare your own destiny… and all I ask is that you take care of me and everything I have created for you.”

De tranen stromen over mijn wangen en “sorry” is het enige dat ik voel. En ik vraag mij af waar we in godsnaam (wat overigens een hele pijnlijke woordspeling in deze is) of in hemelsnaam (terwijl de situatie volgens mij ook niet aan de ongeziene wereld kan worden toegeschreven) met z’n allen mee bezig zijn. Met z’n allen… Dat is dus ook zo niet waar. Maar goed, een hoofd vol dus met vragen die dag.

Bevrijding en overgave
En wauw, wat een bevrijding om elke vraag te kunnen en mogen beantwoorden met “Ik weet het niet.” En niet als een onverschilligheid, maar met een diepe overgave aan iets groters. En dat ik het niet hoef te weten. En dat ik het niet hoef te dragen. En dat geeft ontspanning en vrijheid.

Ik nodig je uit om ook eens vaker te zeggen: “Ik weet het niet.” En ik hoop dat het net zo bevrijdend is voor jou als dat het voor mij is.

Liefs, Agnes

let-love-rule

2 Comments

2 reacties on Ik weet het niet…

  1. Ine Blokdijk schreef:

    Dank voor dit herkenbare artikel!
    Ik heb ongeveer in dezelfde situatie gezeten en kwam na pas een week (!) tot dezelfde conclusie. 🙂

  2. Danielle van der gun schreef:

    Ik krijg er kippenvel van….Zo mooi zo waar!!!

Plaats een reactie

Je e-mail wordt niet gepubliceerd. Velden met sterretje * zijn verplicht.

Reageer nu *