bool(false)

Wat de oceaan ons liet zien….

Kealakekua Bay, gemaakt door René Brinkhuijsen

Kealakekua Bay, foto: René Brinkhuijsen

Inwoners van Hawaii zeggen dat je in de oceaan tegenkomt wat je op dat moment nodig hebt. De dolfijnen hebben we die eerste dag niet gezien, wel iets anders bijzonders…..

Weet je nog dat ik vertelde over de eerste keer in de oceaan? Er is toen iets gebeurd dat ik nog niet hier gedeeld heb. En als ik het vertel aan mensen in mijn omgeving, dan besef ik mij elke keer weer dat het heel veel indruk op mij heeft gemaakt. Vandaar dat ik het nu nog met je deel, terwijl het al wel even geleden is.

 

Open water
Goed…. Terug naar die eerste dag in de oceaan. Na het ‘gevecht’ met mijn snorkeluitrusting gingen Jeroen en ik samen op zoek naar de dolfijnen die we met z’n allen vanaf de kant al hadden gespot. De rest van de groep was al naar die plek gegaan. Wij dachten nog: “hoe moeilijk kan het zijn om later bij de anderen aan te haken?” Dat bleek lastiger dan gedacht. We zwommen een tijdje, ondertussen een beetje snorkelend en al die tijd kregen we niets te zien. Niets dan zand en water. Geen koraal, geen vissen en zeker geen dolfijnen. En ook geen spoor van de anderen. Maar goed, we gingen nog wat verder oefenen met snorkelen en dan zou het vanzelf wel goedkomen. Toch??

Tot op een gegeven moment ik mij toch een beetje ging voelen zoals in die film waarin er 2 duikers per ongeluk worden achtergelaten na een dagje duiken. (ik heb het net opgezocht, de film heet “Open water”, geen aanrader als je binnenkort wilt gaan duiken/snorkelen). We keken om ons heen en zagen niets anders dan water, golven en in de verte een paar bootjes. Jeroen sprak zijn ongerustheid naar mij uit, dat het nog zeker 45 minuten zwemmen was naar de kust en dat hij het eigenlijk niet prettig vond om daar alleen te zijn. Ik voelde mij eigenlijk wel veilig met Jeroen in mijn buurt, hij had namelijk de ‘opdracht’ gekregen om er voor mij te zijn, dus ja… wat kon mij gebeuren 😉 Maar zonder gekheid, ik begreep Jeroen heel goed. Ik bedoel, als er één van ons kramp zou krijgen, dan waren we verder van huis. Letterlijk en figuurlijk dan 😉

Great Barracuda, foto: Jeroen van der Sluis

Great Barracuda, foto: Jeroen van der Sluis

Een vis……
We besloten samen om wat dichter bij de kant te gaan zoeken naar de rest van de groep. En als we ze daar niet zouden vinden, dan zouden we terug gaan naar de kant. Opeens voel ik dat Jeroen niet meer zo heel relaxed aan het snorkelen is. Ik vraag wat er is en hij zegt : ”Niks hoor, zullen we langzaam terug naar de kant zwemmen?” Ik vond het allang prima. Tot zover nog helemaal niets gezien en ik was eigenlijk wel blij dat ik uit het water mocht. Maar ik voel dat er iets niet klopt en boven water eis ik van Jeroen dat hij nu ‘gvd aan mij gaat vertellen wat er nu aan de hand is’. En voor de mensen die mij kennen: gvd gebuik ik echt nooit, dus Jeroen voelde ook wel aan dat het menens was. En hij vertelt mij dat er een vis bij ons zwemt. En zoals Jeroen al had verwacht, flip ik al bij het woord vis, zelfs zonder dat ik hem gezien had. Dus Jeroen geeft aan dat er verder niets aan de hand is als we gewoon rustig verder zwemmen. Nou… ik geloof dat ik nog nooit zo hard gezwommen heb….

En als we dan tenslotte terugkomen bij de kant, waar de anderen natuurlijk allang zijn, is de eerste vraag die we krijgen: “En? Hebben jullie ook zo lekker met de dolfijnen gezwommen?” Grrrr…… Dit is toch zeker een grap? Nee hoor, zij hebben gewoon twee uur met dolfijnen gezwommen. Dussss…..

Het geheim
En dan komt het hoge woord bij Jeroen eruit: “Nee, zegt Jeroen, maar we hadden wel een 2 meter lange Barracuda achter ons aan.” En opeens vallen voor mij de puzzelstukjes in elkaar. Dat mijn gevoel toch goed was dat er iets niet klopte. Dat hij iets voor mij verzweeg en achterhield.

Het bleek dat Jeroen op een gegeven moment een Barracuda had gespot en in eerste instantie dacht dat het een langverwachte dolfijn was. Alleen keek hij iets gemener. En hij had grotere tanden. En hij bleef achter ons aanzwemmen. Jeroen was er helemaal niet gerust op en hij was natuurlijk als de dood dat ik in paniek zou raken. Met alle gevolgen van dien. En daarom had hij niets verteld en al helemaal niets laten zien.

De rest van de groep was erg onder de indruk van het feit dat Jeroen mij op deze manier had beschermd. Uiteraard. Maar op dat moment dacht ik daar toch anders over en dat wil ik je graag uitleggen.

Wat er door mij heen ging
Op het moment dat Jeroen zijn verhaal doet, voel ik mij erg buitengesloten. Het voelt alsof ik er niet echt bij ben geweest. Alsof ik het niet meegemaakt heb. Alsof ik iets gemist heb. Alsof mij een kans is ontnomen om met deze situatie om te gaan. Misschien had ik Jeroen wel enorm verrast, wie zal het zeggen….

En dan komt de gedachte in mij op: “Zie je wel, als er echt iets aan de hand is, dan vertelt hij het mij niet.” Ja… echt, zo werkt mijn mind. Als ik dit verhaal aan anderen vertel, dan herkennen sommigen dit stukje ook. En dat is fijn. En daarom voelt het ook dat ik dit wil delen.

Gelukkig had ik direct door dat dit typisch iets is dat van twee kanten belicht kan worden. Dat dit typisch zo’n situatie is waarin de één binnen een relatie een initiatief neemt, die voor de ander heel anders kan worden geïnterpreteerd. Dat zowel Jeroen, als ik, allebei ‘gelijk’ hadden. Dit maakte dat het geen gedoe werd, en meer een inzicht. En wat voor inzicht….. En dat op dag 1… 😉

Weet je, het is allemaal goed afgelopen. En achteraf weet ik heel zeker dat Jeroen de juiste beslissing heeft genomen door mij de vis niet te laten zien en er niets over te vertellen. Zeker toen Jeroen mij -eenmaal terug in het huisje- de beelden liet zien die hij had gemaakt van onze ‘vriend’. Ik zou zeggen, huiver lekker mee…..

Jeroen, je bent mijn held. I love you!

Opa
Oh ja, om het verhaal helemaal compleet te maken heb ik nog een leuke anekdote. Want volgens de Hawaiiaanse bevolking kom je in de oceaan tegen wat je op dat moment nodig hebt.

De laatste dag komen we in een winkeltje een Nederlandse jonge vrouw tegen. Ze woont op Hawaii en op een gegeven moment hebben we het over de bewuste baai. Dus ik zeg: “We hebben het nu toch over de Barracuda-baai?” “Oh, jullie hebben hem ontmoet?” zegt Marlien, de vrouw in de winkel. We kijken haar enigszins verbaasd en vragend aan. “Ja”, zegt ze, “hij leeft in die baai, hij is alleen en als hij achter je aan zwemt, zwem je gewoon naar hem toe en dan gaat ie vanzelf weg.” Dussss…..

En als klap op de vuurpijl voegt ze er nog aan toe: “Hij wordt de grandfather van die baai genoemd.” En als je dan weet dat Jeroen een hele bijzondere band heeft met zijn overleden opa. Nog steeds kippenvel als ik er op terugkijk. Ik denk dat het gewoon niet de bedoeling is geweest dat ik de Barracuda zou zien. Hij was toch echt alleen voor Jeroen bedoeld…..

Aloha,

Agnes

0 comment

Plaats een reactie

Je e-mail wordt niet gepubliceerd. Velden met sterretje * zijn verplicht.

Reageer nu *